Ondanks dat er soms nog wat natte sneeuw valt, er nog regelmatig nachtvorst is en de ruitenkrabber nog net niet opgeborgen kan worden, de vogels nog graag gebruik maken van de vetbollen, gestrooide stukjes brood en de eksters (pica pica) komen kijken of er ook wat vleeswaar tussen zit. Maar ik weet zeker het voorjaar is op komst!
Dat kan zelfs een recessie niet tegenhouden. Zelfs de val van het kabinet niet. Al enige tijd strooit de mannelijke wilg stuifmeelkorrels rond, knopjes van de katjes ontdoen zich langzaam van haar schutblaadjes. Maar wat mij vooral opvalt, zijn de vogels. Al een paar dagen hoor ik in de ochtend het koeren van een duif op het dak boven het slaapkamerraam. Een ander laat zich horen vanaf een lantaarnpaal met een langwerpige platte kap. Binnenkort dient deze weer als paarpaal voor de vele tortelduiven uit de buurt. Over een paar weken zitten de tortelduiven en houtduiven op een rij in de plataan in het plantsoen te wachten om gebruik te kunnen maken van die lantaarnpaalkap. Het heeft mij altijd verwonderd hoe geliefd die paal is voor tortel en houtduivenpaartjes om daarop te kunnen of mogen paren.

Als ik vroeg op en buiten ben zie ik koolmeesjes in de lucht met elkaar vechten. Daarbij kunnen ze behoorlijk kwetteren. Mooi om te zien dat de overwinnaar triomfantelijk in de boom gaat zitten waar het gevecht begon. Kauwtjes groeperen zich, met in hun midden al vele jaren lang een hele fraaie wit zwarte bonte kauw, voor mij een aanwijzing dat ze jaren lang op de zelfde locatie blijven. Badderen gezamenlijk in een plas op het braakliggende terrein. Even later vliegt de groep als op commando de bomen in. In de struiken hoor ik de merels weer zingen. Ook zij hebben het voorjaar in de bol. Op de schutting jagen mannetjesmerels weer achter de vrouwtjes aan en verjagen de andere mannen uit hun gebied. Eksters versterken en renoveren hun boldak nesten, die daardoor steeds kolossaler worden in de grote hoge nu nog bladerloze platanen. Om beurten komen ze met een takje aan om het in het nest, dak of luifel boven het in vlieggat te verwerken. In de verte hoor ik de vinken weer ieder hun eigen wijsje slaan.

Nu schrijf ik over het dak van mijn achterburen. Vanuit het raam en tuin kan ik op de zijgevel en dak kijken waarvan bij de gevelpan een stuk af is. Daardoor is een gat ontstaan waardoor kauwtjes onder de pannen hun nest kunnen bouwen. Dit gaat ook elk jaar gepaard met geruzie om deze bijzondere woonlocatie voor kauwen. Onder het dak, aan de voorkant en de dakgoot huizen meerdere koppels mussen. Op de rand van de goot zit bijna altijd ‘n mannetjes mus. Als ik voorbij kom tjilpt hij volop om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Nog even en jonge mussen scharrelen in mijn achtertuin en op het platte dak van ons schuurtje. Maar vlak voor het uitvliegen komt er weer een spannende tijd. Een paar eksters proberen dan de om voedsel piepende jongen uit het nest te plukken. Een hoop gekwetter en aanvallen van de mussen ouders is dan het gevolg. Ik verbaas me elke keer weer dat de mussen het lukt die aanvallers te verdrijven.

De wolken trekken zich weer samen de lucht wordt donkerder en grijzer. De eerste druppels vallen al weer, enkele glijden langs het glas van het raam.
Toch, het is zeker, het voorjaar komt er aan!

Ad van de Laar (Natuurgids en Columnschrijver ONSBAVEL.nl)

Tags: Ad van de Laar | column

Najaar, herfst, bladverkleuring, nevel en mist is de voorbode van de winter en kans op de griep. Maar o zo prachtig hoe de groene bladeren aan bomen, struiken en hagen verslijten en verkleuren in ’n ongekend kleurenpalet. Om er daarna de gehele bodem met hun afgevallen bladeren te stofferen. Al onze straten, pleinen, parken en onze wandelpaden worden voorzien van een schitterend natuurlijktapijt, waar ze als een speelbal voor de wind zijn, zo lijkt het. Daardoor drapeert en mêleert hij de bladerenzee zoals geen mens dat zou kunnen, tot ‘n waar kleuren kunstwerk.

Wandelend nagenieten van de op de grond liggende bladerendek is vaak van korte duur. Als de wind en storm schuddend aan bomen, struiken en hagen om deze te ontdoen van hun bladeren. Dan begrijp ik dat het vallen van het blad voor vele mensen een erg moeilijke periode is.

Nors kijkend naar de al afgevallen rommel begint de aanval op dat verschrikkelijk natuur verschijnsel, met groots materieel. De bladharken en bezems zijn gereedschappen die deze epidemie niet kan oplossen vindt menigeen, en heeft zich met zwaarder gemotoriseerd materieel uitgerust. Met gehoorbescherming, stofbril en stevige werkhandschoenen stort men zich in de strijd tegen deze natuurlijke vervuiling.
Met een hoop herrie en kabaal worden er vele uren machinaal geblazen en gezogen. Stoepen, opritten, grasvelden, de hele tuin tussen en onder hagen, struiken en zelfs de borders moeten ontdaan worden van alle bladeren. De restbladeren nog vast aan de moeder struik of haag worden door extra wind of zuigkracht ook nog verwijderd uit het territorium van deze mensen .
Ook gemeente draagt hun steentje bij aan de bestrijding. Medewerkers zijn uitgerust met helm met stofkap en gehoorbeschermers op hun rug. Een ronkende, rokende lawaaimachine met blaasslang waarmee een wind kracht 7 a 8 wordt opgewekt, en darmee als een brullende leeuw jagend achter zijn prooi aangaat. Zo bestrijdt men deze jaarlijkse epidemie!
Als alles in de goot geblazen is, komt de grote veeg/zuig auto en verdwijnt alles in deze kolossale stofzuiger en wordt naar een compostering bedrijf afgevoerd.
Om niets te laten ontsnappen zijn er op plaatsen waar men verwacht dat de epidemie het ergste is ijzeren getraliede korven geplaatst, waar de buurtbewoners gevraagd worden bij hun tuin, oprit en gazon de nog rond slingerende bladeren daarvan in de korven te deponeren.

Moraal
De afgevallen bladeren, laat deze liggen op plaatsen waar ze geen overlast of gevaar op leveren, voor jezelf, het verkeer en voetgangers. Zoals in borders bloembedden, onderstuiken en hagen en op wintervaste planten e.d. Vaste planten zijn heel erg geholpen met ’n extra bladeren dek als bescherming tegen de vorst, deze daarna wat bestrooien met zand om wegwaaien te voorkomen. Het gras van gazon maak je redelijk bladschoon met bladhark hiermee verpulverd men al wat blad en dat blijft dan als mest achter, en de rest op of in je eigen composthoop of korf.
Daarmee doorbreek je voor klein gedeelte onze wegwerpmaatschappij en is zoveel beter voor de natuur en ons milieu. Op deze manier zorg je voor zoveel huisvesting, overlevingskansen en voedingsbronnen voor vele bodemdieren en vogels.
Na het harken, knippen, vegen en spitten wat spierpijn maar o zo voldaan, beseffend dat je veel goeds voor de natuur en ons milieu hebt gedaan en je krijgt misschien wel geen griep!!
De vele vogels zullen zich prettig voelen in deze natuurlijke omgeving. In het voorjaar hoeft er geen potgrond, tuinaarde of kunstmest met de auto gehaald te worden! Geen bladblazer of -zuiger kopen en geen nodeloze energie te verbruiken.

Ad van de Laar (Columnschrijver ONSBAVEL.nl)

Tags: Ad van de Laar | column

Voordat het andere Bavel er was, was het vlak en plat rondom het oude Bavel! Dat is ook niet helemaal waar. In het oosten van Bavel is er ooit een hele grote kuil gegraven, die bleek later veel te klein vooral het vuilnis dat overal vandaan werd aangevoerd. Daardoor is die kuil toen een behoorlijke bult geworden. Met dik plastiek is hij later af gedekt en zand erover, niemand zal en mag weten wat daar verstopt is. Maar omdat nou ineens Bavelse berg te noemen gaat mij wat te ver. Natuurlijk Dorst heeft zijn Setersebergen, nou ja, dat zijn eigenlijk ook maar veredelde molshopen!
Dus die groene oneffenheid met zijn onfrisse inhoud is er al veel langer.

  

De laatste uitbreiding van ons dorp heeft plaats gevonden aan de westzijde tegen woonwijk IJpelaar aan. Voordat de nieuwe woningen er ging komen, kwam er eerst een reusachtige zandwal langs de A27 tussen het oude en nieuwe te bouwen Bavel van heel veel schoon en gratis zand, maar van het zand dat er s’nachts is gestort weten ze niet zeker dat het schoon was want toen was het donker. Zo groot en hoog met daar bovenop haast ‘n echte stadsmuur van wel een meter dik. De andere Bavelaars kunnen nu van boven op hun bult wel naar Bavel kijken maar anders om niet. 
Het was toen nog niet iedereen duidelijk wat de juiste functie werd van deze 15 meter hoge en 80 meter brede zandwal “De Bult” genaamd.

Ook de natuurlijke inrichting van de meanderende Bavelse ley als begrenzing met woonwijk IJpelaar. Met wandel bruggetjes over, tussen en langs retentie en buffergebieden voor opslag van het water uit de nieuwe wijk door ’n natuurlijke flora en fauna omgeven.

Het natuurlijk beheren van de parkachtige gebieden bleek al snel een heel andere invulling te krijgen als menigeen verwachten! We nu kunnen regelmatig zien hoe ± 250 groenbewerkers hun taak uitvoeren snoeiend, knippend, bemestend en schoffelend op hun eigen wijze langs slootkanten en plas, zelfs ook de Bulthelling is voor hen geen probleem. Schaapachtig doen ze hen werk dag en nacht, maar van parkachtig inrichten hebben deze schapen geen gras gegeten! Maar bewoners van Nieuw Wolflaar of van het ander Bavel, men zegt “het Gras is bij de buren altijd Groener!”. Daarom noemen wij ons Park in Bavel ook de “Groene Long”.

Ad van de Laar (Columnschrijver ONSBAVEL.nl)

Tags: Ad van de Laar | column

De toekomstige bewoners zijn Eksters en Pica pica's. Deze zijn van afstand niet te onderscheiden; wie van hen tot mannelijk of vrouwelijk geslacht behoort, en het is voor mij ook onduidelijk wie de bouwmeester is, en wie de broek aan heeft?! Maar om deze boldaknestenconstructie, met luifel boven het invlieggat, te kunnen fabriceren moet je toch over enigen intelligentie en bouwkundige kwaliteiten beschikken; zodat het bouwwerk windkracht 9 a 10 in een zwiepende boomtop kan door staan. Want na enige tijd liggen daar erg breekbare eieren op 5 meter hoog boven de grond in rond te rollen.

.....even was ik me zelf niet, mensen kunnen prachtige dingen bouwen en maken, in alle vormen en voor alle doeleinden. Maar ook oorlog voeren, roven, moorden en verkr. nee, nee, nee.....laat maar zo is het al meer dan genoeg!!

Ad van de Laar (Natuurgids en Columnschrijver ONSBAVEL.nl)

Tags: Ad van de Laar | column